Exchange Rate
Zondag 17 oktober ’10. Over iets meer dan een week ga ik de derde maand van mijn exchange in. Dat betekent dat de halfway mark ook vlug dichterbij komt. Toch lijkt het inmiddels al veel langer. Ik moet er niet aan denken: teruggaan naar Nederland wordt nog wat. Geen twee liter flessen shampoo, kiloverpakkingen gesneden kalkoen, football in HD. Nog erger: geen euro-dollar wisselkoers.
1.3962
Aan het begin van mijn exchange bewoog de koers zich nog rond 1.20. Waar het op neer komt is dat alles meer dan 15% goedkoper is geworden sinds twee maanden geleden. Daar komt nog boven op dat veel prijzen hier al lager liggen. “Gewoon kopen. Praktisch 30% korting op alles”, heb ik al meerdere malen verkondigd deze maand. Ik voel me in elk geval slapend rijk worden. Thanks to the Fed.
De heldere lezer vertaalt het bovenstaande waarschijnlijk niet anders dan dat het Amerikaanse materialistische gedachtegoed mij inmiddels ook in een houdgreep heeft. Geen probleem echter, Isla Vista is een grote hippiebende. Een weekje wegblijven uit de mall en downtown Santa Barbara en ik zweef al weer in socialistische sferen. Gesproken over hippies: ik heb mijn tweede poging ooit tot surfen gedaan. Geen succes. Te veel wind en een belachelijke zwemconditie hielpen mij niet voorbij de branding.
In tegenstelling to de koers, is het weer plotsklaps verslechterd . De afgelopen dagen heeft de zon geen kans gezien door de wolken heen te branden en heeft het zelfs geregend. Opscheppen over de temperatuur kon exact een week geleden gelukkig nog wel. Van zondag tot en met dinsdag was ik namleijk in Anaheim, land of Disney, iets meer dan een uur ten zuiden van Union Station, LA. Het Marriot Hotel te Anaheim was dit jaar de venue voor de SIFE World Cup. Vorig jaar had ik de kans een snoepreisje naar Berlijn te maken; nu mocht ik weer als vertegenwoordiger van SIFE UCU samen met Sherman rondlopen tijdens de wedstrijden en mee cheeren voor de Nederlandse delegatie. Business casual zoals het hoort. In Isla Vista is het zelden tot nooit nodig überhaupt iets met een kraag of lange broekspijpen te dragen. Helaas kwam Nederland niet voorbij de eerste ronde. Naast het WK voetbal dus nog een World Cup verloren. Ook was er weinig tijd om te verkennen buiten ons hotel en het Marriot om. Mijn vrije tijd moest ik namelijk doorbrengen in de jacuzzi en werkend aan assignments voor twee van mijn vakken. Een welverdiende korte break op maandag kostte me dan ook meteen 200 USD. Nieuwe Rays gekocht en gaan eten bij Cheesecake Factory in de Anaheim GardenWalk, de place to be als je niet verkleed als superman met je kids door Disney Land een paar mijl verderop op moet lopen.
Over een maand staat de volgende trip al gepland: NYC van 11 tot 15 november. Op bezoek bij Jens in de Columbia I-House, Morningside Heights! Verder is het natuurlijk Halloween in Isla Vista over twee weken. Ik zal mezelf belachelijk maken als Goku van Dragonball Z. Alhoewel, tussen duizenden dronken en verklede studenten zal het wel niet erg opvallen. I’m curious if it’ll live up to the hype. Voor dat weekend zal mijn huis als herberg dienen voor een aantal andere UCU’ers die ook op exchange zijn in Californie. Ik kijk er naar uit om ze te laten zien hoe ik hier leef.
Ondertussen zit porloos zijn er duidelijk niet meer in. Het quarter systeem van UCSB betekent full pull aan assignments werken en na drie weken al studeren voor je midterms. Zeker als je zoals ik vier math/econ upper division courses doet. De meeste studenten volgen hier maar drie courses, waarvan een of twee upper division courses per quarter. Lessen missen kan, maar betekent al snel een grote achterstand. Huiswerk vergeten te maken zit er echt niet in, praktisch alles wat ik doe is direct voor een grade.
Ook naast mijn studie zit ik niet stil. Met het huis en een paar andere gasten zitten we in League C van de intramurals in basketbal. Onze teamnaam? Dennis Rodman’s Illegitimate Children. Elke dinsdag avond hebben we een wedstrijd tegen een ander team. Tot zover hebben we er twee gespeeld. Een verloren, een gewonnen. Elke week probeer ik ook een keer naar de gym te gaan en elke vrijdag ochtend houd ik gereserveerd om te zwemmen en te ontspannen in de hot tub in het UCSB Recreation Center. Dat gecombineerd met regelmatige inkopen bij Wholefoods en Trader Joe’s leef ik opeens een stuk gezonder dan op UCU. Take that, Dining Hall. Ik laat de feestjes wel even unmentioned voor het gemak.
Of toch niet. Als UCSB Gaucho ben je haast verplicht te feesten. Donderdag-, vrijdag- en zaterdagnacht. Het bier smaakt mij ondertussen al wat beter en ik ken mijn weg wel naar de goede feestjes. Doorgaans begint het in het huis met wat Busch Lights, een aantal shots Sailor Jerry’s of Captain Morgan’s. Voor twaalven de deur uit richting Del Playa, El Nido of andere straat. Na twaalven is het zorgen dat je uit de weg van de politie blijft en je weer richting huis verplaatst. Eenmaal thuis gaat het feestje meestal nog wel door, meer dan eens eindigend met iemand passed out op de bank en huisgenoten die mijn kamer binnen komen stormen. Ik mis de UCU bar en ’t Pandje wel, zonder twijfel.
Ook in de buurt komt de politie nog wel eens langs. Afgelopen vrijdag was de tweede keer voor de overburen. Een van de meiden was flessen stuk aan het gooien op straat en werd aangehouden. Nu was dit geen grote issue, tot ze haar arrestatie ging dwarsbomen en begon te worstelen met twee agenten. Eenmaal in het busje (ondertussen waren er nog drie politie auto’s op de scene gearriveerd en werd er ook een andere gast gearresteerd), besloot een Prison Break kaart te trekken en trapte ze van binnenuit het raam in en naar buiten te klimmen. Geen goed plan. Drie misdemeanors en een felony. Een strafblad en een serie zware boetes dus. Moraal van het verhaal: zuipen onder de radar.
Sinds orientatie is het echte leven hier weer begonnen. Naar college, sporten, boodschappen doen en feestjes om te ontspannen maken mijn tijd vol. Let wel, een betere tijd zou ik niet kunnen hebben als Amerikaanse student. Nog meer dan 10 weken aan avonturen to come. First up: Halloween!
Work Hard, Play Hard.
Zondag! Overal in Amerika worden de National Football League wedstrijden gevolgd. En zoals men voetbal kijkt in de pubs in Europa, zo wordt hier in Isla Vista de American football wedstrijd bekeken in de lokale pizzatent: Woodstocks. Ik ben net terug van een lange zit (3 uur in totaal, voor 60 min speeltijd) om de wedstrijd New York Jets vs. New England Patriots te zien. Mijn tijdelijke huisgenoot Randy is fan van de Jets en zit traditiegetrouw de wedstrijd uit in zijn oversized groen-witte jersey. Een pizza slice en heel wat soda refills na het begin van de wedstrijd winnen de Jets met 28 tegen 14. Zo zal het de komende 15 zondagen ook geschieden. ’s Middags in Isla Vista de wedstrijd kijken en daarna gezamenlijk barbecueën. The American Life, geen tegenspraak mogelijk.
Mijn laatste blog is alweer twee weken oud. Tijd voor een frisse update. Als beloofd ben ik in de tussentijd naar Los Angeles geweest voor een rendezvous met Matt en Natasha. Maandag de dertiende heeft Spencer mij afgezet bij het treinstation in Goleta, niet ver van campus. Vanaf daar heb ik de Amtrak trein genomen naar L.A. Deze trein volgt drie uur lang de kust zuidwaarts en stopt bij de meeste badplaatsen onderweg naar L.A. Union Station. De trein was packed vanwege Labor Day. Vanwege het lange weekend besluit het gros van de arbeidspopulatie de trein of de auto in te stappen om familie op te zoeken. Zodoende verspilt half Amerika weer een dag on the road, maar wat geeft het. Alles beter dan werken denkt men. Zo ook mijn buurvrouw in de trein. Vreemd genoeg had ze na mijn antwoord op haar vraag of ze naast mij kon komen zitten direct door dat ik uit de lage landen kom.
“O, I know, you’re from the Netherlands”
“That’s correct…is it my accent?” (hopend dat ze zou zeggen dat het eigenlijk mijn perfect soepele Europese kledij was)
“Yes, I recognized it immediately” (en bedankt…)
Ze vertelt mij dat ze zelf in haar jonge jaren op uitwisseling was geweest in Nederland en dat ze nog regelmatig in oude vrienden opzoekt. Dertien jaar aan beoefening van de Engelse taal zou haar nog niet om de tuin leiden dus. In elk geval was het ijs gebroken en hebben wij tot aan de stop in Ventura, een goede twee uur later, non-stop gepraat over haar werk en kinderen en mijn plannen in de States. Genieten van het uitzicht kon ik daardoor helaas niet.
Aangekomen op Union Station heb ik volgens Matt’s advies een shuttle bus naar het vliegveld gepakt en vanaf daar een gratis shuttle naar onze eerste basis: een goedkoop, maar leuk, hostel in een van de gevaarlijkste buurten van L.A.
Inglewood.
Waar geen blanken wonen. Waar ’s nachts op straat lopen geen optie is. Waar mooie auto’s in het bezit van drugsdealers zijn. Waar men drie maaltijden per dag nuttigt in de fastfood ketens die letterlijk op elke straat hoek te vinden zijn. Let wel, Inglewood is geen uitzondering. Het meerendeel van de bewoners van L.A. leeft net zo.
Bij daglicht zijn we daarom maar zo snel mogelijk richting de rijkere delen afgereist. Voor iedereen die net als ik onbekend is met de grootte van Amerikaanse steden kost dit makkelijk een halve dag. Bussen rijden niet op schema en doen langer over hun traject naar mate er meer mensen stops aanvragen. De eerste dag na mijn aankomst besloten wij Hollywood en Downtown te bezoeken. Het weer was helaas niet top voor een stranddag. Met fotocamera in de aanslag hebben wij alles als bekend van TV vast gelegd en zijn we voor zonsondergang terug geracet naar het hostel. Gratis thee, koffie en popcorn gepakt. Laptop aangezet en de Lonely Planet erbij gepakt. De rest van de avond was bestemd voor het plannen van de volgende dag.
In de ochtendgloren bleek het weer niet verbeterd. Plan B: eerder dan verwacht naar Big Bear Lake afreizen en op 2700 meter hoogte boven de wolken uitkomen. Dit bleek een goede gok. Na een volle dag in de trein en bergbus genaamd Marta stonden we in de namiddagzon voor het hostel. Milton, de hostel caretaker, verwelkomde ons en gaf ons een korte tour door het gebouw. Naast een energieke jonge wereldreizigster uit Schotland (Laura) waren wij de enige gasten. Vrij gebruik van de keuken, xbox en de badkamer dus. Twee nachten “escape to nature” kon beginnen. Op de mountainbike hebben wij het gebied in een ronde van maarliefst 25 km op en neer door het berggebied verkent. Geweldige natuur en uitzichten, perfect weer en aardige mensen. Eigenlijk hadden we veel langer moeten blijven. Als er ooit sneeuw valt kom ik zeker terug om de lokale pistes te rippen.
Terug in L.A. vonden we een prachtig gelegen hostel in San Pedro. Ooit deel van de McArthur legerbasis en gelegen op de heuvel boven Point Fermin. Vanuit de dorms kijk je uit over zee, Palos Verdes en de wonderlijke Korean Bell of Friendship. Aldaar werden we voor de avond vergezeld door een groep high school exchange studenten uit Europa. Dan wil het ook nog eens zo zijn dat een van de meiden uit de groep uit Nieuwegein komt en net haar laatste jaar op het Oosterlicht af heeft gemaakt. Verschrikkelijk, zo klein is de wereld soms.
Van uitzicht over zee mochten de volgende ochtend niet genieten. Een dikke mist, gelijk aan die vaak over Isla Vista hangt, was overnacht landinwaarts getrokken. Gelukkig wist de Californische zon er halverwege de dag als altijd weer door te branden. Met de eerste sterke zonnestralen reflecterend vanaf het water waren wij klaar om weer een dag te gaan verkennen. Twee opties: Huntington Beach (zuidoostwaarts), of Palos Verdes en Hermosa Beach (noordwestwaarts). We kozen de laatste. Na drie uur in de bus en een teleurstellend uitzicht vanuit Palos Verdes was het wel duidelijk: Hermosa Beach zou het voor het donker al niet meer worden en we hadden de dag zo goed als verspild. We moesten nog terug naar het hostel om de baggage op te halen en reis naar Westwood en de UCLA campus uitstippelen. Als naïeve reiziger in L.A. zie je veel te makkelijk alles vanuit een bus in plaats van wandelend in de zon.
Goed, one day down the drain. We can suffer that. Op naar Westwood. Weer vier uur in de bus: van San Pedro naar Anaheim en Avalon. Dan door naar LAX en vanaf daar de Flyaway shuttle naar Westwood. In Westwood pikte Natasha ons als afgesproken op. Ze was net die dag teruggekomen van thuis in Menlo Park, niet ver van San Francisco. Haar appartement was daarom nog niet veel meer dan een verzameling dozen in een kleine flat. Toch, alles is beter dan een uitgewoond, doch kostbaar hostel. Drie nachten konden we daar crashen. Matt op de vloer. Ik op de bank, omdat ik het geregeld had. Twee volle dagen hebben we onze ogen uitgekeken in Santa Monica en op de befaamde pier, Venice Beach, Westwood en de UCLA campus. Natasha kon ons chauffeuren onderweg van en naar haar werk in de buurt.
Laten we zeggen dat we het beste van L.A. voor het laatst bewaard hebben. Vooral Venice Beach is een van de meest extreme urban culture zones die ik ooit gezien heb. Denk aan getatoeëerde vijftigers op BMX fiesten, acht jaar oude skateboarders, ongelooflijk gespierde vrouwen in de ringen op Muscle Beach, muzikanten en kunstenaars op elke straathoek en een drum circle rave op het strand. Voor dit laatste komen tientallen mensen met bongo’s en drums naar het strand en maken ze samen een ritme. Dit trekt vervolgens nog meer mensen aan vanaf de boulevard. Wat er ontstaat is een groot hippie feest. Niet mijn volk, maar wel een geweldige culturele uitspatting.
Om op tijd terug te zijn voor International Orientation moesten Matt en ik helaas onze wegen weer scheiden. Matt moest naar het zuiden, naar San Diego. Ik terug naar Isla Vista. Terug naar huis, wat nog steeds best een rare gedachte is.
Inmiddels is het geen zondag meer. Na zondagmiddag vond ik de energie helaas niet om te schrijven. Feestje hier, feestje daar. Lang uitslapen en veel voor de tv hangen. Hoe anders wil je de laatste dagen van de vakantie doorbrengen. Natuurlijk was er de orientatie, maar dat stelde bar weinig voor. Zet alle internationale mensen samen en vertel ze alles wat ze al weten, daar kwam het voor mijn gevoel op neer. Weinig leuke activiteiten, maar ten minste een kans om mij thuis te voelen tussen de Europeanen. Met alle boys rond het huis de hele tijd en een overdadige hoeveelheid Europese schoonheden heb ik vooral veel meiden leren kennen. Geen probleem, ze zijn altijd welkom op Sueno. Alle Suenoboys zijn single, dus bring ‘em on.
Zoals een Ierse zei: “I would trade places with you in a heartbeat”. Blijkbaar zit ik wel goed in dit huis. Komende zondag ben ik er al een maand. Zo lang ben ik nog nooit van huis geweest; toch voelt het niet vreemd. Ik zeg kom maar op met de resterende veertien weken! Work hard, play hard. Te beginnen met mijn eerste college morgen ochtend om 09:30.
Settling on Sueno
Precies een week geleden werd ik wakker in een vreemd huis. In een double bed tussen de single sheets die ik vanuit Nederland had meegenomen. Vreemd genoeg had ik gewoon tien uur geslapen. Ook de tijd die ik zag op mijn roommate Spencer’s klok voelde niet vreemd aan. Hoe moet jetlag dan voelen? No idea. Ik ben er blijkbaar niet gevoelig voor. Eerst maar een douche pakken, dacht ik. Water kan wel schaars zijn in Californie, maar ik ben nou eenmaal verslaafd aan douchen. Terug ik mijn kamer was Spencer inmiddels ook wakker geworden. So what’s the plan for today? Een rondje mall leek mij het beste idee. Nieuwe lakens, handdoeken, een Amerikaanse simkaart, eten voor de komende dagen, ga zo maar door. Dat was geen probleem. Er staan drie auto’s voor de deur. Have your pick: truck, SUV or convertible? Madness.
De eerste tour van Isla Vista bij daglicht deed mij beseffen dat ik er toch echt was. In mijn arm knijpen was niet nodig. Het was wel duidelijk: elke tweehonderd meter een Amerikaanse hoog in de mast, grote auto’s en massale malls. We gingen langs Kmart, COSTCO, Bestbuy en Albertsons. Tussendoor van parkeerplaats naar parkeerplaats natuurlijk. Bij de COSTCO heb ik alle samples in de winkel geproefd en buiten bij de foodcourt mijn eerste lokale mexicaanse dish als lunch genuttigd: Carne Asada Bake. Toen de missie geslaagd reden we terug naar Sueno. De rest van de dag heb ik vrij genomen om aan het huis gewend te raken. En wat een huis is het. Een overvloed aan ruimte, comfortabele sofas en apparaten. Ongewoon voor studenthuizen in Isla Vista hebben wij drie koelkasten, een afwasmachine, wasmachine, droger, oven en gasfornuis, microwave, toaster, een wasbak met ingebouwde afvalverpulveraar, twee 40” tv’s, xbox, nintendo 64, een open haard… … het houdt niet op. Mijn zoektocht op Craigslist om een huis te vinden heeft onverwacht een shitload aan vruchten afgeworpen. Wat nou I-House of Campus Dorms. Dit is het. In de lokale slang is alles hier “pretty dank”.
Vandaar ook dat er vaak vrienden langskomen. Met het goede weer worden ’s middags aan het eind van de week in de achtertuin vaak bierspelletjes gespeeld. Beerpong en Snappas in plaats van Mexen en Stef Stuntpiloot. Ik dacht dat ik weinig bier meer zou zien in de VS. Niets is minder waar de afgelopen dagen. Ik mag het niet kopen. Ik mag het niet op straat in mijn handen hebben. Ik mag alleen stiekem drinken. Alsof ik weer vijftien ben. Niet dat het bier geweldig is. Busch Light, Bud Light, Natural Light. Al dat light bier kwam mij na een dag al de neus uit. Daarom zijn we met het huis (Eric, Spencer, Ian en ik; Ryan was niet thuis) maar naar de liquor store Keg N Bottle gefietst om Europees bier te halen. We’re talking zes Leffe Blond biertjes voor vijftien dollar. Soms moet je investeren.
Back to the present. Ervaringen verwerken en onthouden is een taak op zich. Ze vervolgens op papier zetten onverwacht pittig. Ik laat het nog maar een dagje zinken.
Een dag later en mijn tweede zaterdag in Isla Vista zal naar verwachting hetzelfde verlopen als de eerste. Het weer is goed en er staat een fust Blue Moon bier t.w.v. 170 USD in de keuken. Klaar om gedronken te worden tijdens een Snappas toernooi. Alvorens het spektakel aanvangt, zit in een campingstoel in de tuin te genieten van de zon, determined to finish the story.
De tweede dag na mijn aankomst zijn Spencer, Amanda (een vriendin van Spencer), Laura en ik de heuvels van Montecito ingereden voor een hike, naar het schijnt niet ver van Oprah’s tweede huis. De schone lucht, frisse wind en een beetje beweging deden me meer dan goed. Het semi-arid klimaat zorgt voor een stoffig, maar begroeid landschap. Perfect voor een rustige wandeling. Minder perfect echter om een steil gravel pad op te klimmen om een uitzichtpunt te veroveren. Gelukkig waren mijn schoenen al aardig naar de rag. Ploegend door het zand over rotsen om naar de top te komen zijn ze er niet beter uit gaan zien. Op de top heb ik een filmpje gemaakt dat ook op Facebook staat. Van de meiden heeft alleen Amanda het gered. Helemaal onder de zandvlekken, dat wel. Geen zorgen, want het uitzicht maakte alles goed. Het compenseerde alleen niet voor de moeite om naar beneden te komen.
Nog napuffend na de klim omhoog horen we in de verte een korte gil.
“I’M SLIPPING!.....I’M LOSING GRIP!!”.
Laura heeft halverwege de klim opgegeven en nu begint het gravel onder haar voeten weg te glijden. Genoeg genoten van het uitzicht dus: tijd om superman uit te hangen. Nu zijn er drie opties om naar beneden te gaan. Voorzichtig achterwaarts klimmen, dat is een. Stap voor stap voorwaarts de diepte in, dat is de tweede. Ik ga voor optie drie: zijwaartse alsof ik op een snowboard sta door het gravel naar beneden glijden. Riskant, maar wel snel en veel leuker. Eenmaal bij Laura aangekomen zag ik geen mogelijkheid om haar te helpen. “Gewoon mij nadoen”, zei ik. WOOSH…WOOSH…WOOSH. Twintig meter naar beneden gegleden en ik zie dat Laura mij niet aan volgen is. Laat maar hangen dan. Nog een paar sprongen en ik ben alweer aan de voet van de heuvel. Ik voel me superman, maar ik heb niemand gered.
Na de hike voelde ik me ’s avonds fris genoeg om met de boys mee naar Del Playa te gaan. De beruchte party street in Isla Vista. Direct aan het water staan de huizen op de klif met een balkon aan de zeezijde. Ik was wat terughoudend wat betreft feestjes. Na twaalven geldt namelijk een silence enforcement. De politie overvalt dan feestjes en stuurt iedereen weg. De kans is er dat ze vragen om je ID als een drankje in je handen hebt. Met mijn twingtig levensjaren betekent dat problemen. Mij niet gezien. Spencer legt me uit dat de kans klein is dat ze mij pakken. Meestal zijn de bewoners van het huis de sjaak. Plus, ik ben ouder en meer ervaren dan de gemiddelde underaged drinker. No problemo, vamos a Del Playa dan maar.
Als nieuweling is het wat ongemakkelijk op het feest, maar al snel komen er allerlei mensen vertellen dat ze half Nederlands zijn, hoe vet ze Amsterdam vinden, etc. etc. Genoeg gespreksstof dus. Tot ik een meisje tegenkom die Annekee van UCU kent. Annekee was hier vorig semester en ze leerden elkaar kennen op de UCSB judo club. Ik werd direct gevraagd om ook lid te worden. Judo weer oppakken? Nahh, die tijd ben ik voorbij. Niet lang daarna “bouncen” we weer, terug naar Sueno. Het feestje is zeker niet dank genoeg voor ons.
De volgende dag was het hoogtijd om Santa Barbara te bezoeken. Men denkt altijd dat Isla Vista er praktisch naast ligt, maar vergeet dat Amerikanen dat ook denken als het een half uur kost om er te komen met de bus. De afstand Vianen-Utrecht is vergelijkbaar. Campus en Goleta zijn te fietsen. Voor de rest is auto zeker nodig. Nog een reden om hier mijn licence te halen dus. Santa Barbara draait praktisch om een straat: State Street. Zonder twijfel is State Street een van de langste en meest deftige straten die ik ooit bewandeld heb. Alle gebouwen in een Spaanse stijl, veel trendy restaurantjes en alle gewone winkels komen over als speciale boetiekjes. In de Vans store scoor ik mijn nieuwe Vans kicks (maar 45 USD) en bij Urban Outfitters een Gibson shirt en shorts. Een slight return naar mijn skater style era. Om verdere uitgaven laag te houden ga ik voor de Island Burger bij Kahuna Grill voor lunch en de Lettuce Wrapped Teriyaki Cheeseburger bij Habits voor dinner. Ik train het er wel weer af.
’s Avonds werd het onverwachts fris. Nog een bijkomstigheid van woestijn/zee klimaat. En het bleef zo de dagen erna. Vanuit zee komt er een dikke mist, die gedurende de nacht over Isla Vista heen trekt als een koude deken. Pas tegen het eind van de middag weet de Californische zon de deken weg te branden. Wakker worden voor elf uur is daarmee zinloos. Des te meer genieten van mijn grote bed dus.
Na Santa Barbara werd het tijd meer een gewoon leefritme te starten. Dingen doen voor mijn term op campus, rondfietsen en naar de winkel voor de boodschappen. De afgelopen dagen vooral genoten van korte ontdekkingsreizen rond IV, campus en richting Goleta op mijn beachcruiser. Thuis kijk ik lekker veel TV en speel ik wat op de XBOX. Een hoogtepuntje tussendoor was een wandeling door de lagune van campus. Bijzonder vanwege haar flora en fauna is dit de trots van de marine biology department op UCU. Via het strand kan je op de verschillende eilandjes komen en van het uitzicht over zee, Goleta en campus genieten. Het blijft irreel om hier te mogen wonen.
Voor de komende dagen is het plan om Matt (vriend en medestudent op UCU) te ontmoeten in L.A. en vanaf daar naar Big Bear Lake af te reizen voor een korte survival trip. Niet lang daarna zal mijn introductie beginnen en zal ik aan de bak moeten. Nog even vrijheid. Nog even genieten.
Living the Dream - Arrival
Volledig gesettled na mijn eerste week in The American Riviera, oftewel Santa Barbara en omstreken, zit ik nu (21:41) in de recliner (leren uitschuifbare ligstoel) en probeer ik alle ervaringen van de afgelopen dagen samen te vatten. Als er een gedachte is die keer op keer bij terugkomt is 'yep, as seen on TV'. College drinking games, autorijden van parkeerplaats naar parkeerplaats, fastfood restaurants, mexicaanse statiegeld verzamelaars, politie in de lokale donut of pizza tent: wat we ervan zien in Nederland is niet overdreven. Er gaat dus ook geen dag voorbij dat ik niet moet lachen om iemands typische amerikaanse accent of om iets dat direct uit een reclame of tv-serie lijkt te komen.
Goed, om bij het begin te beginnen. Schiphol. Iets minder dan twee uur voor mijn vlucht en omkijken helpt niet meer. Ik ben net door de paspoort check gegaan en de rij achter mij maakt het onmogelijk nog een keer naar mam en Peter te zwaaien. Met een gevoel gelijk aan welke ik had bij mijn vertrek naar Montenegro in de vijfde klas verhoog ik mijn tempo van lopen om het kleine beetje stress er uit te werken. Haast vertrouwd met de tax-free zone van Schiphol vind ik mijn weg al snel naar de gate. Daar aangekomen was ik blij verrast met wat ik zag. Wat bleek: US Airways heeft recentelijk een super deftige lounge opgezet voor haar klanten. Denk aan grote flatscreen met nieuws updates en filmpjes over Philadelpia (mijn port of entry in the V.S.), chille banken en gratis waterdispensers. Lang kan ik er echter niet van genieten. Net nadat ik mijn Sennheisers opzet wordt omgeroepen dat de security check begint. Eerst de echt deftige US Airways club members, dan pas ben ik met de andere gewone mensen aan de beurt. “Please hand over your passport and necessary papers and wait for the security officer, he’ll ask you some questions”. De beambte wil dan weten of je alleen je tas in hebt gepakt, of je met andere reist, e.d. Gewoon antwoord geven, serieus overkomen. En dan vraagt hij opeens
“Reis je met je broer?”.
“Nee (net geantwoord dat ik alleen reis, maar goed)”
“Dus je reist alleen”.
“Ja”.
“Ok”
…
“Grappig want vanochtend was er ook een Jansen, met dezelfde soort koptelefoons, die ook naar Californie ging voor zijn studie. Ga je ook research doen toevallig?”.
“Nee, gewoon vakken volgen”.
Dat was dat en ik mocht door de full body scanner en doorgaan met boarden. Een telefoontje met mam tijdens het wachten. Niet lang daarna zag ik alleen nog maar oceaan en wolken onder me; de zon en een donkerblauwe hemel boven me. Het zou een lange zit worden: acht uur tot aan Philadelpia International Airport. Mijn langste vlucht tot nu toe. Naast me zat een Nederlandse pensionado die nu in Palm Springs, Florida, woont. Hij moest nog even langs Philadelphia om zijn tweede huis daar te checken. Nice. The good life. Na een lange stilte begon hij mij te vertellen over sommige eigenaardigheden in de ogen van een onervaren Amerika reiziger. “Ja, alles is groter, zelfs de toiletrollen”. Hij wees langs mij door het raam als er buiten iets te zien is, vooral zogauw we de langs de skyscrapers van Philly gieren. Hij hielp me met de in te vullen papieren voor de douane en legde me uit wat ik moest doen om bij mijn transfer flight naar L.A. te komen. Dat proces is namelijk best een taaie als je aan Schengen gewend bent.
Eerst loop je naar immigrations. In de rij staan en wachten tot je geholpen wordt door de officer vertellen alle aan het plafond bevestigde flatscreens mij en de andere “visitors” in koor. Om het wachten leuker te maken wordt de instructievideo afgewisseld met een korte film over het ideale Amerika. Je ziet foto’s een blank amerikaans gezin met een geadopteerd gekleurd kindje voor huis immense huis. Een oude man die aan het vissen in de natuur. Een jonge ondernemer op weg naar zijn werk in Manhattan. Ga zo maar door. Als ik dan eindelijk aan de beurt ben blijkt dat ik toch nog een formulier ben vergeten. “No worries, sir, you can just fill it in here and wait till I call you over”. Gelukkig, ik hoef niet achter aan te sluiten. Anderen moeten dit wel. Zo gaat het dus. Een blanke, normaal geklede jongen met een aangeleerd Amerikaans accent heeft het maar makkelijk. Eenmaal door immigrations heen ben je veilig binnen de Verenigde Staten. Gewoon de massa volgen, je koffer ophalen en met je koffer door customs en je transfer halen. Na alle spanning besluit ik dat mijn eerste dollars maar ga uitgeven aan een “gezonde” vegetarische pizza en een sapje. Al zwetend (het is warmer dan ik dacht in Philadelphia) verorber ik mijn lunch en besef hoe ver ik van huis ben.
Mijn tweede was korter maar leek veel langer te duren. Naast me zaten een beschonken Ierse dame van 32 (genaamd Rain) en een rustige jonge bouwvakker uit Manchester (Thom). Dan ben je in de States en moet je nog zes uur lang een Iers accent aanhoren. Opgegroeid in Californie, was ze op jonge leeftijd verhuisd naar Noord-Ierland en had daar sindsdien niet ongewoon de regio een aardig ruw leven gelied. Geen werk, aan de drugs geweest, vrienden in de gevangenis voor moord. Wat een contrast met de degelijke Nederlandse pensionado tijdens mijn eerste vlucht. Met een adem die al naar alcohol rook bestelde ze lekker nog een paar margherita’s. En ze bleef maar praten totdat ik naar de W.C. ging en ze mijn windowseat had gejat en was gaan tukken. Twee uur later was het gelukkig voorbij. Taxiend over de runway zie ik de eerste palmbomen voor de laaghangende zon. Wat een binnenkomst. Still a long way from Santa Barbara though.
Buiten de arrivals terminal van LAX moet ik nog een tijd wachten op mijn bus naar Santa Barbara. Bijna 21 uur op en aardig kapot. Mijn laatste euro’s heb ik aan een homeless children fund gegeven. Laura Round smst mij vanuit Isla Vista en vraagt mij wanneer ik er ook ben. De bus heeft wireless internet en ik kan voor het eerst een Facebook status update maken vanuit de V.S. Meteen reacties vanaf het thuisfront en campus. Nog maar twee uur en ik ben er.
Spencer haalde mij als afgesproken op bij de busstop in Santa Barbara. In zijn eigen Toyota Highlander. Twintig minuten later en ik stap binnen in een huis dat ik tot dan toe alleen op Google Streetview en via foto’s over de mail heb gezien. 6677 Sueno Road. Thuis voor de komende paar maanden, living the dream already. Driemaal raden wat el sueno betekent in het Spaans. De droom. O yeah.
Koffer en tas naast mijn nieuwe full-size bed. Slapen? No way. Eerst eten, een tour van het huis en even langs Laura op Sabado Tarde street.