Mijn laatste blog is alweer twee weken oud. Tijd voor een frisse update. Als beloofd ben ik in de tussentijd naar Los Angeles geweest voor een rendezvous met Matt en Natasha. Maandag de dertiende heeft Spencer mij afgezet bij het treinstation in Goleta, niet ver van campus. Vanaf daar heb ik de Amtrak trein genomen naar L.A. Deze trein volgt drie uur lang de kust zuidwaarts en stopt bij de meeste badplaatsen onderweg naar L.A. Union Station. De trein was packed vanwege Labor Day. Vanwege het lange weekend besluit het gros van de arbeidspopulatie de trein of de auto in te stappen om familie op te zoeken. Zodoende verspilt half Amerika weer een dag on the road, maar wat geeft het. Alles beter dan werken denkt men. Zo ook mijn buurvrouw in de trein. Vreemd genoeg had ze na mijn antwoord op haar vraag of ze naast mij kon komen zitten direct door dat ik uit de lage landen kom.

“O, I know, you’re from the Netherlands”

“That’s correct…is it my accent?” (hopend dat ze zou zeggen dat het eigenlijk mijn perfect soepele Europese kledij was)

“Yes, I recognized it immediately” (en bedankt…)

Ze vertelt mij dat ze zelf in haar jonge jaren op uitwisseling was geweest in Nederland en dat ze nog regelmatig in oude vrienden opzoekt. Dertien jaar aan beoefening van de Engelse taal zou haar nog niet om de tuin leiden dus. In elk geval was het ijs gebroken en hebben wij tot aan de stop in Ventura, een goede twee uur later, non-stop gepraat over haar werk en kinderen en mijn plannen in de States. Genieten van het uitzicht kon ik daardoor helaas niet.

Aangekomen op Union Station heb ik volgens Matt’s advies een shuttle bus naar het vliegveld gepakt en vanaf daar een gratis shuttle naar onze eerste basis: een goedkoop, maar leuk, hostel in een van de gevaarlijkste buurten van L.A.

Inglewood.

Waar geen blanken wonen. Waar ’s nachts op straat lopen geen optie is. Waar mooie auto’s in het bezit van drugsdealers zijn. Waar men drie maaltijden per dag nuttigt in de fastfood ketens die letterlijk op elke straat hoek te vinden zijn. Let wel, Inglewood is geen uitzondering. Het meerendeel van de bewoners van L.A. leeft net zo.

Bij daglicht zijn we daarom maar zo snel mogelijk richting de rijkere delen afgereist. Voor iedereen die net als ik onbekend is met de grootte van Amerikaanse steden kost dit makkelijk een halve dag. Bussen rijden niet op schema en doen langer over hun traject naar mate er meer mensen stops aanvragen. De eerste dag na mijn aankomst besloten wij Hollywood en Downtown te bezoeken. Het weer was helaas niet top voor een stranddag. Met fotocamera in de aanslag hebben wij alles als bekend van TV vast gelegd en zijn we voor zonsondergang terug geracet naar het hostel. Gratis thee, koffie en popcorn gepakt. Laptop aangezet en de Lonely Planet erbij gepakt. De rest van de avond was bestemd voor het plannen van de volgende dag.

In de ochtendgloren bleek het weer niet verbeterd. Plan B: eerder dan verwacht naar Big Bear Lake afreizen en op 2700 meter hoogte boven de wolken uitkomen. Dit bleek een goede gok. Na een volle dag in de trein en bergbus genaamd Marta stonden we in de namiddagzon voor het hostel. Milton, de hostel caretaker, verwelkomde ons en gaf ons een korte tour door het gebouw. Naast een energieke jonge wereldreizigster uit Schotland (Laura) waren wij de enige gasten. Vrij gebruik van de keuken, xbox en de badkamer dus. Twee nachten “escape to nature” kon beginnen. Op de mountainbike hebben wij het gebied in een ronde van maarliefst 25 km op en neer door het berggebied verkent. Geweldige natuur en uitzichten, perfect weer en aardige mensen. Eigenlijk hadden we veel langer moeten blijven. Als er ooit sneeuw valt kom ik zeker terug om de lokale pistes te rippen.

Terug in L.A. vonden we een prachtig gelegen hostel in San Pedro. Ooit deel van de McArthur legerbasis en gelegen op de heuvel boven Point Fermin. Vanuit de dorms kijk je uit over zee, Palos Verdes en de wonderlijke Korean Bell of Friendship. Aldaar werden we voor de avond vergezeld door een groep high school exchange studenten uit Europa. Dan wil het ook nog eens zo zijn dat een van de meiden uit de groep uit Nieuwegein komt en net haar laatste jaar op het Oosterlicht af heeft gemaakt. Verschrikkelijk, zo klein is de wereld soms.

Van uitzicht over zee mochten de volgende ochtend niet genieten. Een dikke mist, gelijk aan die vaak over Isla Vista hangt, was overnacht landinwaarts getrokken. Gelukkig wist de Californische zon er halverwege de dag als altijd weer door te branden. Met de eerste sterke zonnestralen reflecterend vanaf het water waren wij klaar om weer een dag te gaan verkennen. Twee opties: Huntington Beach (zuidoostwaarts), of Palos Verdes en Hermosa Beach (noordwestwaarts). We kozen de laatste. Na drie uur in de bus en een teleurstellend uitzicht vanuit Palos Verdes was het wel duidelijk: Hermosa Beach zou het voor het donker al niet meer worden en we hadden de dag zo goed als verspild. We moesten nog terug naar het hostel om de baggage op te halen en reis naar Westwood en de UCLA campus uitstippelen. Als naïeve reiziger in L.A. zie je veel te makkelijk alles vanuit een bus in plaats van wandelend in de zon.

Goed, one day down the drain. We can suffer that. Op naar Westwood. Weer vier uur in de bus: van San Pedro naar Anaheim en Avalon. Dan door naar LAX en vanaf daar de Flyaway shuttle naar Westwood. In Westwood pikte Natasha ons als afgesproken op. Ze was net die dag teruggekomen van thuis in Menlo Park, niet ver van San Francisco. Haar appartement was daarom nog niet veel meer dan een verzameling dozen in een kleine flat. Toch, alles is beter dan een uitgewoond, doch kostbaar hostel. Drie nachten konden we daar crashen. Matt op de vloer. Ik op de bank, omdat ik het geregeld had. Twee volle dagen hebben we onze ogen uitgekeken in Santa Monica en op de befaamde pier, Venice Beach, Westwood en de UCLA campus. Natasha kon ons chauffeuren onderweg van en naar haar werk in de buurt.

Laten we zeggen dat we het beste van L.A. voor het laatst bewaard hebben. Vooral Venice Beach is een van de meest extreme urban culture zones die ik ooit gezien heb. Denk aan getatoeëerde vijftigers op BMX fiesten, acht jaar oude skateboarders, ongelooflijk gespierde vrouwen in de ringen op Muscle Beach, muzikanten en kunstenaars op elke straathoek en een drum circle rave op het strand. Voor dit laatste komen tientallen mensen met bongo’s en drums naar het strand en maken ze samen een ritme. Dit trekt vervolgens nog meer mensen aan vanaf de boulevard. Wat er ontstaat is een groot hippie feest. Niet mijn volk, maar wel een geweldige culturele uitspatting.

Om op tijd terug te zijn voor International Orientation moesten Matt en ik helaas onze wegen weer scheiden. Matt moest naar het zuiden, naar San Diego. Ik terug naar Isla Vista. Terug naar huis, wat nog steeds best een rare gedachte is.

Inmiddels is het geen zondag meer. Na zondagmiddag vond ik de energie helaas niet om te schrijven. Feestje hier, feestje daar. Lang uitslapen en veel voor de tv hangen. Hoe anders wil je de laatste dagen van de vakantie doorbrengen. Natuurlijk was er de orientatie, maar dat stelde bar weinig voor. Zet alle internationale mensen samen en vertel ze alles wat ze al weten, daar kwam het voor mijn gevoel op neer. Weinig leuke activiteiten, maar ten minste een kans om mij thuis te voelen tussen de Europeanen. Met alle boys rond het huis de hele tijd en een overdadige hoeveelheid Europese schoonheden heb ik vooral veel meiden leren kennen. Geen probleem, ze zijn altijd welkom op Sueno. Alle Suenoboys zijn single, dus bring ‘em on.

Zoals een Ierse zei: “I would trade places with you in a heartbeat”. Blijkbaar zit ik wel goed in dit huis. Komende zondag ben ik er al een maand. Zo lang ben ik nog nooit van huis geweest; toch voelt het niet vreemd. Ik zeg kom maar op met de resterende veertien weken! Work hard, play hard. Te beginnen met mijn eerste college morgen ochtend om 09:30.