Precies een week geleden werd ik wakker in een vreemd huis. In een double bed tussen de single sheets die ik vanuit Nederland had meegenomen. Vreemd genoeg had ik gewoon tien uur geslapen. Ook de tijd die ik zag op mijn roommate Spencer’s klok voelde niet vreemd aan. Hoe moet jetlag dan voelen? No idea. Ik ben er blijkbaar niet gevoelig voor. Eerst maar een douche pakken, dacht ik. Water kan wel schaars zijn in Californie, maar ik ben nou eenmaal verslaafd aan douchen. Terug ik mijn kamer was Spencer inmiddels ook wakker geworden. So what’s the plan for today? Een rondje mall leek mij het beste idee. Nieuwe lakens, handdoeken, een Amerikaanse simkaart, eten voor de komende dagen, ga zo maar door. Dat was geen probleem. Er staan drie auto’s voor de deur. Have your pick: truck, SUV or convertible? Madness.

De eerste tour van Isla Vista bij daglicht deed mij beseffen dat ik er toch echt was. In mijn arm knijpen was niet nodig. Het was wel duidelijk: elke tweehonderd meter een Amerikaanse hoog in de mast, grote auto’s en massale malls. We gingen langs Kmart, COSTCO, Bestbuy en Albertsons. Tussendoor van parkeerplaats naar parkeerplaats natuurlijk. Bij de COSTCO heb ik alle samples in de winkel geproefd en buiten bij de foodcourt mijn eerste lokale mexicaanse dish als lunch genuttigd: Carne Asada Bake. Toen de missie geslaagd reden we terug naar Sueno. De rest van de dag heb ik vrij genomen om aan het huis gewend te raken. En wat een huis is het. Een overvloed aan ruimte, comfortabele sofas en apparaten. Ongewoon voor studenthuizen in Isla Vista hebben wij drie koelkasten, een afwasmachine, wasmachine, droger, oven en gasfornuis, microwave, toaster, een wasbak met ingebouwde afvalverpulveraar, twee 40” tv’s, xbox, nintendo 64, een open haard… … het houdt niet op. Mijn zoektocht op Craigslist om een huis te vinden heeft onverwacht een shitload aan vruchten afgeworpen. Wat nou I-House of Campus Dorms. Dit is het. In de lokale slang is alles hier “pretty dank”.

Vandaar ook dat er vaak vrienden langskomen. Met het goede weer worden ’s middags aan het eind van de week in de achtertuin vaak bierspelletjes gespeeld. Beerpong en Snappas in plaats van Mexen en Stef Stuntpiloot. Ik dacht dat ik weinig bier meer zou zien in de VS. Niets is minder waar de afgelopen dagen. Ik mag het niet kopen. Ik mag het niet op straat in mijn handen hebben. Ik mag alleen stiekem drinken. Alsof ik weer vijftien ben. Niet dat het bier geweldig is. Busch Light, Bud Light, Natural Light. Al dat light bier kwam mij na een dag al de neus uit. Daarom zijn we met het huis (Eric, Spencer, Ian en ik; Ryan was niet thuis) maar naar de liquor store Keg N Bottle gefietst om Europees bier te halen. We’re talking zes Leffe Blond biertjes voor vijftien dollar. Soms moet je investeren.

Back to the present. Ervaringen verwerken en onthouden is een taak op zich. Ze vervolgens op papier zetten onverwacht pittig. Ik laat het nog maar een dagje zinken.

Een dag later en mijn tweede zaterdag in Isla Vista zal naar verwachting hetzelfde verlopen als de eerste. Het weer is goed en er staat een fust Blue Moon bier t.w.v. 170 USD in de keuken. Klaar om gedronken te worden tijdens een Snappas toernooi. Alvorens het spektakel aanvangt, zit in een campingstoel in de tuin te genieten van de zon, determined to finish the story.

De tweede dag na mijn aankomst zijn Spencer, Amanda (een vriendin van Spencer), Laura en ik de heuvels van Montecito ingereden voor een hike, naar het schijnt niet ver van Oprah’s tweede huis. De schone lucht, frisse wind en een beetje beweging deden me meer dan goed. Het semi-arid klimaat zorgt voor een stoffig, maar begroeid landschap. Perfect voor een rustige wandeling. Minder perfect echter om een steil gravel pad op te klimmen om een uitzichtpunt te veroveren. Gelukkig waren mijn schoenen al aardig naar de rag. Ploegend door het zand over rotsen om naar de top te komen zijn ze er niet beter uit gaan zien. Op de top heb ik een filmpje gemaakt dat ook op Facebook staat. Van de meiden heeft alleen Amanda het gered. Helemaal onder de zandvlekken, dat wel. Geen zorgen, want het uitzicht maakte alles goed. Het compenseerde alleen niet voor de moeite om naar beneden te komen.

Nog napuffend na de klim omhoog horen we in de verte een korte gil.

“I’M SLIPPING!.....I’M LOSING GRIP!!”.

Laura heeft halverwege de klim opgegeven en nu begint het gravel onder haar voeten weg te glijden. Genoeg genoten van het uitzicht dus: tijd om superman uit te hangen. Nu zijn er drie opties om naar beneden te gaan. Voorzichtig achterwaarts klimmen, dat is een. Stap voor stap voorwaarts de diepte in, dat is de tweede. Ik ga voor optie drie: zijwaartse alsof ik op een snowboard sta door het gravel naar beneden glijden. Riskant, maar wel snel en veel leuker. Eenmaal bij Laura aangekomen zag ik geen mogelijkheid om haar te helpen. “Gewoon mij nadoen”, zei ik. WOOSH…WOOSH…WOOSH. Twintig meter naar beneden gegleden en ik zie dat Laura mij niet aan volgen is. Laat maar hangen dan. Nog een paar sprongen en ik ben alweer aan de voet van de heuvel. Ik voel me superman, maar ik heb niemand gered.

Na de hike voelde ik me ’s avonds fris genoeg om met de boys mee naar Del Playa te gaan. De beruchte party street in Isla Vista. Direct aan het water staan de huizen op de klif met een balkon aan de zeezijde. Ik was wat terughoudend wat betreft feestjes. Na twaalven geldt namelijk een silence enforcement. De politie overvalt dan feestjes en stuurt iedereen weg. De kans is er dat ze vragen om je ID als een drankje in je handen hebt. Met mijn twingtig levensjaren betekent dat problemen. Mij niet gezien. Spencer legt me uit dat de kans klein is dat ze mij pakken. Meestal zijn de bewoners van het huis de sjaak. Plus, ik ben ouder en meer ervaren dan de gemiddelde underaged drinker. No problemo, vamos a Del Playa dan maar.

Als nieuweling is het wat ongemakkelijk op het feest, maar al snel komen er allerlei mensen vertellen dat ze half Nederlands zijn, hoe vet ze Amsterdam vinden, etc. etc. Genoeg gespreksstof dus. Tot ik een meisje tegenkom die Annekee van UCU kent. Annekee was hier vorig semester en ze leerden elkaar kennen op de UCSB judo club. Ik werd direct gevraagd om ook lid te worden. Judo weer oppakken? Nahh, die tijd ben ik voorbij. Niet lang daarna “bouncen” we weer, terug naar Sueno. Het feestje is zeker niet dank genoeg voor ons.

De volgende dag was het hoogtijd om Santa Barbara te bezoeken. Men denkt altijd dat Isla Vista er praktisch naast ligt, maar vergeet dat Amerikanen dat ook denken als het een half uur kost om er te komen met de bus. De afstand Vianen-Utrecht is vergelijkbaar. Campus en Goleta zijn te fietsen. Voor de rest is auto zeker nodig. Nog een reden om hier mijn licence te halen dus. Santa Barbara draait praktisch om een straat: State Street. Zonder twijfel is State Street een van de langste en meest deftige straten die ik ooit bewandeld heb. Alle gebouwen in een Spaanse stijl, veel trendy restaurantjes en alle gewone winkels komen over als speciale boetiekjes. In de Vans store scoor ik mijn nieuwe Vans kicks (maar 45 USD) en bij Urban Outfitters een Gibson shirt en shorts. Een slight return naar mijn skater style era. Om verdere uitgaven laag te houden ga ik voor de Island Burger bij Kahuna Grill voor lunch en de Lettuce Wrapped Teriyaki Cheeseburger bij Habits voor dinner. Ik train het er wel weer af.

’s Avonds werd het onverwachts fris. Nog een bijkomstigheid van woestijn/zee klimaat. En het bleef zo de dagen erna. Vanuit zee komt er een dikke mist, die gedurende de nacht over Isla Vista heen trekt als een koude deken. Pas tegen het eind van de middag weet de Californische zon de deken weg te branden. Wakker worden voor elf uur is daarmee zinloos. Des te meer genieten van mijn grote bed dus.

Na Santa Barbara werd het tijd meer een gewoon leefritme te starten. Dingen doen voor mijn term op campus, rondfietsen en naar de winkel voor de boodschappen. De afgelopen dagen vooral genoten van korte ontdekkingsreizen rond IV, campus en richting Goleta op mijn beachcruiser. Thuis kijk ik lekker veel TV en speel ik wat op de XBOX. Een hoogtepuntje tussendoor was een wandeling door de lagune van campus. Bijzonder vanwege haar flora en fauna is dit de trots van de marine biology department op UCU. Via het strand kan je op de verschillende eilandjes komen en van het uitzicht over zee, Goleta en campus genieten. Het blijft irreel om hier te mogen wonen.

Voor de komende dagen is het plan om Matt (vriend en medestudent op UCU) te ontmoeten in L.A. en vanaf daar naar Big Bear Lake af te reizen voor een korte survival trip. Niet lang daarna zal mijn introductie beginnen en zal ik aan de bak moeten. Nog even vrijheid. Nog even genieten.